Figura maskulino bat lerro zuriz mugatutako ispilu batean islatzen da, eta, bertan, berau hartzen duen barnealde zirkularraren zati bat ere agertzen da –alberoa edo erakustaldi erotikoko eszenatokia–. Zoruaren murrizketa geometrikoa eta kromatikoa, hormak eta estoreak, modu bizian kontrastatzen dute konposizioan nagusi den presentzia azefalo eta deformearen tratamendu haragikoi eta elastikoarekin, zeinaren plastikotasuna bat datorren Baconek garai hartan eskulturarekiko zuen interesarekin –bere estudioan, Migel Anjelen Medicitarren Kaperako eguna lanaren irudi bat zeukan–. Ispilua ohiko elementua zen bere obran, hirurogeiko hamarkadaren amaieratik. Horrek, logela handitu beharrean, konfinamendua areagotzen du, eta ikuslea distortsionatutako errealitate propioaren voyeur bihurtzen da. 1925ean Londresera joan ostean, Baconek bidaiak egin zituen Berlin, Munich eta Parisera, 1926 eta 1928. urteen artean. Han, Picasso eta Buñuelen lana ezagutu, eta pintatzen hasi zen. Hurrengo hamarkadaren hasieran, bere lehenengo koadro garrantzitsuak egin zituen, baina ez zuen oihartzun handirik izan, eta, ondorioz, bere obraren zati bat apurtu eta pintura albo batera utzi zuen, 1944ra arte. Berrogeita hamarreko hamarkadan, bere figurazio pertsonala landu zuen, Rembrandt, Velázquez, Van Gogh eta Picassoren lanetik eta argazkigintzaren aitzindarien lanetatik abiatuta. 1962an, Londresko Tate Galleryk atzera begirakoa egin zion, eta horrek indartu egin zuen bere izen ona; ospe hori 1971n berretsi zen, Parisko Grand Palaisen jarri zuen erakusketak izandako arrakasta handiari esker. 1990ean, Madrilen hil baino urte bi lehenago, Velázquezi buruzko erakusketa bisitatu zuen Pradoko Museoan. [M.G.M.]